10
Sal, Kas
1 New Articles

15 Kasım'da Dersim şehitlerinin yaygın şekilde anılması üzerine, Kemalist faşistlerin özellikle sosyal medyada yeniden organize bir biçimde Dersim liderlerine, Dersimlilere, Kürtlere saldırdıklarını, kinlerini kustuklarını görüyoruz.

 

Ahmet Aydın

16 Kasım 2025

 

15 Kasım 1937’da Elazığ Buğday meydanında M. Kemal’in emri ile idam edilen Seyit Rıza ve arkadaşları; idamlarının 88. yıl dönümünde Dersimliler, diğer Kürtler ve ilerici-demokrat kesimler tarafından yaygın bir şekilde anılıyorlar. Bütün katliamlara, ‘’yok ettik, bitirdik’’ nidalarına ve yüz yıl boyunca yürütülen kara propagandaya rağmen, Dersim direnişi önderlerinin ve diğer Kürt önderlerinin böylesine etkin bir biçimde anılması ve ulusal direniş ruhunun canlı tutulması, ırkçı-faşist kesimleri müthiş rahatsız ediyor. Tam bitti derken karşılarında Dersim-Kürt ulusal bilincini ve direnişini görmeleri, özellikle Kemalist faşistleri hortlak görmüş gibi korkutuyor. Bu güruh korkularını bastırmak ve güçlerini göstermek toplu histerik kampanyalar yürütüyorlar.

15 Kasım'da Dersim şehitlerinin yaygın şekilde anılması üzerine, Kemalist faşistlerin özellikle sosyal medyada yeniden organize bir biçimde Dersim liderlerine, Dersimlilere, Kürtlere saldırdıklarını, kinlerini kustuklarını görüyoruz. Adeta histerik bir ayin, aynı zamanda savaşa hazırlık benzeri güç gösterisi yapıyorlar. Boyunlarına astıkları kurukafalarla, ağızlarından damlayan kanlarla, yüzlerine sürdükleri kara boyalarla, putlarına insan kurban eden tarih öncesi barbar kabilelerin, tamtamlar eşliğinde dans ederek, ‘’kan, kan, kan…ölüm, ölüm, ölüm…’’ diye hırıltılı sesler çıkarak düzenledikleri kurban ayinlerini hatırlatıyor bu yapılanlar. Adeta, Cemal Süreya’nın ‘’tarih öncesi köpekler havlıyordu’’ sözlerinde anlattığı vahşet dünyasının ruhlarını çağırıyorlar.

Dersim soykırımı sürecinde kadın ve çocuklar dahil sivil insanların öldürmesini sevinç ve gururla anlatıyorlar. İnsan öldürmeyi, soykırımı; ekmek yemek, su içmek gibi normal bir vaka olarak görüyorlar. Ermeni soykırımını planlayıp yürüten Osmanlı yöneticilerini ‘’kahraman’’ olarak anıyorlar. Dersimlileri diğer Kürtleri katliamdan geçirdiği için M. Kemal’i övüyorlar. Soykırımı yüzde yüz bir sonuca ulaştırmadığı için ataları M. Kemal’e sitem ediyorlar. Ve yeniden soykırım çağrıları yapıyorlar. Tıpkı İspanya’nın Frankocu faşistleri gibi ‘’yaşasın ölüm’’ sloganları atıyorlar. Kısacası, tarih öncesi vahşilikle, modern zamanların barbarlığının bir bileşimini sunan vahşi bir güruhla karşı karşıyayız.  

Sosyal medya bu ırkçı-faşist güruhun toplu ayin alanına dönüşmüştür. İnsani değerlerin, etik ve hukuki kuralların dışına çıkmış böyle bir medya alanı, ilkel güdülerle davranan böylesi cahil bir güruh için sınırsız bir toplu ayin mekanıdır. Cehalet ve barbarlık hiç bu kadar etkili ve büyük olanaklara kavuşmamıştı. Yüzeysel ve basit mesajlar taşıyan, ancak duygulara direk hitap eden ses, görüntü ve sembollerin adeta sınırsız derecede kullanılması olanağını sağlayan dijital medya ortamı, cahil güruhun örgütlenmesi ve harekete geçirilmesi için mükemmel olanaklar sunuyor. Unutmayalım, artık örgütlü kötülük ve barbarlık çağındayız.

 

‘’Tarih öncesi köpekler havlıyor’’

Cemal Süreya, 1938 Dersim soykırımı sonrasında ailesiyle birlikte Bilecik’e sürüldüğü yolculuğu anlatan mektubunda, yaşadıklarını masum bir çocuğun gözlerinde şöyle anlatıyordu: ‘‘Tarih öncesi köpekler havlıyordu. Aklımdan hiç çıkmaz o yolculuk, o havlamalar, polisler.’’

Bütünüyle yabancı ve düşman bir alemde, kuşatılmışlık, çaresizlik ve korku içinde yapılan bir yolculuğun, masum bir çocuğun ruhunda oluşturduğu fırtınaları ve imgeleri anlatıyor bu cümleler.

Cemal Süreya’nın duyduğu gerçek köpek havlamalarıdır. Ancak köyünde duysa belki de onu mutlu edecek olan bu havlamalar, bu kuşatılmışlık halinde; birden ona yabancı ve düşman olan bir alemi temsil eden imgelere dönüşüyorlar. Polisin, diğer görevlilerin faaliyetleriyle birleşen köpek havlamaları, Dersim soykırımıyla başlayıp sürgünle devam eden kırım politikasını ve uygulamalarını ifade eden sesli imgeler olarak, Süreya’nın hafızasına kazınıyorlar. Anlaşılıyor ki, Cemal Süreya ‘’tarih öncesi köpekler’’ nitelemesiyle, aslında; bu dünyaya yani insan medeniyetine ait olmayan, medeniyet öncesi vahşi, barbar dünyayı ifade ediyordu. Kurt ulumaları ve aynı soydan gelen köpek havlamaları ya da ulumaları her zaman insan üzerinde ürpertici bir etki bırakmıştır. Çünkü bu sesler, güçlünün zayıf olanı parçalayıp yediği ‘’vahşi doğayı’’ insanlara hatırlatır. Dersimlilerin yaşadığı felaket tam da bu vahşi doğanın bir parçası gibidir. Dolayısıyla, bu vahşet, sezgileri güçlü bir çocuğun iç dünyasında köpek havlamaları ile imgeleniyor.

Türkiye’nin görünen manzarası Cemal Süreya’dan bu yana pek bir şeyin değişmediğini gösteriyor. Zaman zaman geri itilse de, TC’nin genetiğinde bulunan barbarlık, vahşet nihayetinde hortluyor.

Yeniden ‘’tarih öncesi köpekler havlıyor’’ duyuyor musunuz?

 

Kısacası Alevi kesiminde, aslında tüm sol kesimde, sınıfsal temelde çok ciddi bir kırılma ve ayrışma yaşanıyor. Sosyal dönüşüm süreci açıktır ki, öncelikle ideolojik, politik ve kültürel bir dönüşümü gerektiriyor. Ciddi bir müdahale olmazsa, bu kırılma sol tabanda çok ciddi bir dejenerasyona ve erozyona neden olacaktır.

Ahmet Aydın

18 Eylül 2025

 

Son zamanlarda yeniden CHP, kurultay, rüşvet, mahkeme, Kılıçdaroğlu, İmamoğlu isimleri üzerinden yürütülen şiddetli bir tartışma ve hatta kavga kamuoyunun gündemine oturdu. Bu kavga, kişiler ve kişisel hırslar üzerinden yürütülen kavga gibi görünüyor. Hayır, sorun görünenin çok ötesinde ve kavganın esas nedeni daha derinlerde ve önemli.  Zaten yaygın, organize trol saldırıları ve yürütülen ağır psikolojik savaş; bu mücadelenin köklerinin çok daha derinde olduğunu göstermeye yeter.

AKP rejiminin inşası ile iktidardan dışlanan İstanbul tekelci sermayesinin ve onu destekleyen uluslararası mali sermayenin, uzun bir süredir, Erdoğan rejimini kontrol etmekte zorlandığını; bu nedenle rejimi esas hatlarıyla sürdürecek, fakat kendileri açısından daha öngörülebilir ve kontrol edilebilir yeni bir düzen ve bunun için de yeni bir iktidar bloku inşa etmek istediklerini biliyoruz.  Bu güçler, uzun bir zamandır bu yönde çalışacak bir siyaset ekibi ve dayanacakları bir sosyal taban oluşturmaya çalışıyorlar. Akşener ve İYİ Parti ve diğer küçük sağ partiler üzerinden, AKP tabanına oturacak bir merkez-sağ odak oluşturma girişimleri hüsranla sonuçlandı. Görüldü ki, AKP, % 30-40 aralığındaki bir sağ kitle tabanını neredeyse ‘’kemik’’ denilebilecek bir düzeyde konsolide etmiştir. Bu hakimiyetin kırılması en azından orta vadede mümkün gözükmüyor. İşte bu çıkmaz, yeni iktidar bloku arayışındaki sermaye güçlerinin gözlerini CHP, Aleviler, Kürtler ve sol tabana çevirmelerine neden oldu. Onlar, oluşturmak istedikleri yeni merkez partisinin, esas olarak Alevi, Kürt, sol ve laik tabana dayanması gerektiğini görüyorlar. Elbette sağ seçmen de ihmal edilmeyecektir. Bu seçmenleri de bu yeni merkez sol-sağ parti etrafında toplamaya çalışacaklardır.  Ancak bu projenin yürütülmesi için, Alevi, Sol tabanın ve onun liderlerinin ''ıslah'' edilmesi zorunludur. Çünkü bu tabanın doğal davranışları ve kültürü, sermayenin istediği türden makul bir profil çizmiyor. Alevi ve sol tabanın biraz sağa, sağ tabanın da biraz sola kaydırılması gereklidir. Bu nedenle, kitleleri göreceli olarak egemen güç ve çıkar çevrelerinden bağımsız veya özerk davranmaya sevk eden örgütlenmeleri, liderleri ve kanaat önderlerini tasfiye edip, onların yerine efendilerine hizmette kusur etmeyecek yeni örgüt, lider ve kanaat önderlerini ortaya çıkarmak ve bu liderler ve önderler vasıtasıyla Alevi ve sol tabanı kontrol etmek zorundadırlar.

Kısacası, sermaye güçleri, yeni iktidar blokunun kitlesel tabanını oluşturmak için, Alevi ve genel olarak sol taban üzerinde hegemonya kurmak istiyorlar. CHP ve genel olarak bölgede Aleviler üzerinde süren kavganın esas nedeni budur.  Yani yeni bir ''toplum mühendisliği projesi'' ya da ''yeni bir iktidar bloku inşa projesi'' ile karşı karşıyayız. Bu nedenle, mesela Merdan Yanardağ bazı Alevileri ''mezhepçilikle'' suçlarken, diğer taraftan ''Alevilerin %95'nin kendisini desteklediğini'' iddia ediyor. Yani bir anlamda bir ''mezhep'' üzerinden kendisine bir alan açmaya, sosyal bir karşılık oluşturmaya ve hatta kendisini Alevilerin kanaat önderi gibi göstermeye çalışıyor. Eleman Fikri Sağlar da, birden bire ''Alevi Bektaşi inancına sahip'' bir siyasetçi olarak piyasaya çıkıyor. İşte bunlar Batıcı sermaye blokunun yeni Alevi liderleri ve kanaat önderleridir.

Yukarıda bahsettiğimiz sermaye güçlerinin, Alevi ve sol kitle ve kurumlar içinde çok eskilere dayanan bir adam devşirme faaliyeti söz konusudur. Ancak, Özellikle Ekrem İmamoğlu'nun İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olmasıyla, Cemevleri, Alevi dernekleri, Alevi Ocakları, pirler ve hatta Kürt dini kanaat önderleri ile çok yoğun ilişkiler kurulmuş, sponsorluk, maddi destek, alışveriş kartları dağıtma, iş verme, iş görme ve ihale verme yoluyla, bu kesimler büyük ölçüde İBB aracılığıyla İmamoğlu'na bağlanmıştır. Kurulan ilişkiler il sınırlarının dışına çıkmış Hacı Bektaş Veli Anma etkinlikleri ve buradaki Alevi kurumları yine sponsorluk ve diğer rüşvetlerle bağlanmıştır. Bu proje ve faaliyetler kesinlikle çok ciddi ve ağır toplumsal dejenerasyona yol açabilecek niteliktedirler.

İmamoğlu ve CHP’nin bir demokrasi projesi ve programı yoktur. Bu güçlerin tek maddelik bir programı vardır: İktidarı yani gücü ele geçirme. Bu kesimler ‘’tek adam rejimini’’ sürdürmek istediklerini açıkça beyan ediyorlar. Çünkü bu rejim gerçekten de sermaye için bulunmaz bir nimettir. Doğru, yeni CHP ve İmamoğlu halka demokrasi vaat etmiyor, anacak topluma ve özellikle sınıf atlama hırsıyla yanıp tutuşan orta sınıfa önemli bir vaat de bulunuyor: zenginleşme ve sınıf atlama fırsatı. İmamoğlu’nun AKP’yi taklit eden faaliyetleri, (adrese teslim ihale, rüşvet, adam kayırma, şatafatlı geziler…) tam da bu sınıfın gözünü kamaştıran zenginlik alametleridirler.

Alevi toplumu içinde de geniş bir orta sınıf mevcuttur. Ve bu kesimler uzun yıllardır iktidarın olanaklarından dışlanmış olmanın biriken acısını, İmamoğlu’nun vaat ettiği yoldan çıkartmak için tüm diğer kesimlerden daha fazla İmamcı oldular. Onların demokrasi mücadelesinden bahseden kesimlere karşı kızgınlığının ve saldırganlığının nedeni budur. Onlar artık ‘’bana ne demokratik parlamenter rejimden, ben artık yoluma bakarım’’ diye düşünüyorlar.  İlkelerden bahsedenlere ‘’bizim ekmeğimizle oynuyorsunuz’’ diyorlar. Kısacası Alevi kesiminde, aslında tüm sol kesimde, sınıfsal temelde çok ciddi bir kırılma ve ayrışma yaşanıyor. Sosyal dönüşüm süreci, açıktır ki, ideolojik, politik ve kültürel bir dönüşümle birlikte gelişiyor. Etkili ve zamanında bir müdahale olmazsa, bu kırılma sol tabanda çok ciddi bir dejenerasyona ve erozyona neden olacaktır. Sermaye güçleri tıpkı Arap baharında olduğu gibi ‘’devrimi devrimle boğup’’ Mubarek ya da Mursi’yi gönderip kendi adamları olan Sisi’yi başa geçireceklerdir.