53 Alevi aydını ‘’Alevi Aydınlar Bildirgesi’’ başlığıyla, yeni ‘’çözüm süreci’’ ve Öcalan tarafından bu sürecin referans noktalarından birisi olarak gösterilen Yavuz-İdrisi Bitlisi ittifakına ilişkin bir açıklama yayınladılar. Genel planda açıklamayı imzalayan aydınların ideolojik-siyasal çizgilerine eleştirel yaklaşmakla birlikte, bu bildirgede ortaya konulan eleştirileri doğru ve haklı buluyoruz.

Öcalan Kürdü öyle bir noktaya getirmek istiyor ki, o noktada Kürt rahatsız olsa bile, artık elinde yapacak bir şeyi kalmasın. İşte Kürdü böylesi bir çaresizlik noktasına doğru sessizce sürüklemek istiyorlar. Tıpkı Rojava'da olduğu gibi

Ahmet Aydın

22 Şubat 2026

Tuncer Bakırhan doğru konuşmuyor. O da, diğer Apocular gibi, Kürt halkını manipüle etmeye ve Öcalan’ın siyasetini sorgulayan, ona karşı güvensizliğini dışa vuran Kürtleri tekrar kandırıp, Öcalan'ın işini rahat bir biçimde bitirmesini sağlamaya çalışıyor. Bakırhan diyor ki, ''Öcalan olmasaydı Rojava'da kan gövdeyi götürürdü…Rojava’da 30 Ocak antlaşması olmuşsa…Öcalan’ın sayesinde oldu.’’ Ve diyor ki, ‘’rahat olun’’ yani kendinizi Öcalan’ın iradesine teslim edin. Bunların görevi kurbanın çırpınmasını ya da direnmesini önlemektir. Ki cellat işini rahat görsün.

Öcalan Kürdü öyle bir noktaya getirmek istiyor ki, o noktada Kürt rahatsız olsa bile, artık elinde yapacak bir şeyi kalmasın. İşte Kürdü böylesi bir çaresizlik noktasına doğru sessizce sürüklemek istiyorlar. Tıpkı Rojava'da olduğu gibi. Kürt çaresizlik noktasına geldiğinde de, devletin hizmetindeki Öcalan bir kurtarıcı gibi sahneye fırlayacak ve ‘’barışın ve can güvenliğinin’’ sağlanması için, önereceği çözümün kabul edilmesi gerektiğini söyleyecektir. Kuşkusuz önereceği çözüm, Türk devletinin taleplerinin kabulünden başka bir anlam taşımayacaktır. Üstelik diyecektir ki, ‘’siz bu duruma beni dinlemeyip emirlerimi yerine getirmediğiniz için geldiniz.’’ Böylece Türk devleti, en az maliyetle hem Kürt iradesini yok etme hedefine ulaşacak, hem de ‘’Kürdün kanını dökmeyen lütufkar, şefkatli devlet’’ algısıyla güven itibar kazanacaktır. Kürdü çaresizlik noktasına getiren Öcalan ise, kurtarıcı Mesih imajıyla liderliğini pekiştirecektir. Bugün Rojava üzerinde oynanan oyun, tam da bu oyundur.

Size bu anlattıklarımız bir senaryo gibi gelebilir. Ancak siz 1938 yılında Dersim soykırımı sürecinde devletin Dersimlilere oynadığı oyunu bilseydiniz, böyle düşünmezdiniz. Türk devleti böylesi oyunlar alanında oldukça tecrübelidir. Öcalan ise devleti aşmasa da, bu alanda devletle yarışacak düzeyde maharettedir. Türk devleti 1938 yılında Dersim soykırımının son aşamasında şöyle bir manipülasyon operasyonu gerçekleştirmiştir: 38 Sonbaharına doğru devletin ‘’Temizlik Harekatı’’ dediği soykırım saldırısı büyük ölçüde hedefine ulaşmış ve büyük bir kırım gerçekleştirilmiştir. Hedefe ulaşıldığının anlaşıldığı noktada, canlı yakalanan insanlar farklı noktalarda bir araya toplanmış ve karşılarına ağır makineli silahlar dizilmiştir. Tam bu sırada atlı bir asker hızla alana girerek, katliam mangasının başındaki komutana bir mektup ulaştırmıştır. Komutan mektubu sesli olarak okuyarak, Dersimlilere Mustafa Kemal tarafından ‘’af edildiklerini’’ bildirmiştir. Bu oyun hemen hemen Dersim’in yer yerinde aynı mizansenle oynanmıştır. Sonradan bu senaryoya ‘’M. Kemal hastaydı Dersim’de ne yaşandığını bilmiyordu. Duyduğunda hemen emir verdi katliamı durdurdu’’ gibi yalanlar da eklenmiştir. Böylece Dersimin celladı olan M. Kemal bu oyunla Dersim’in ‘’kurtarıcısı’’ yapılmıştır. Yaşlı Dersimliler çok uzun bir süre bu oyuna, bu yalanlara kandı ve M. Kemal’in kendilerini kurtardığına inandı. 1990’lı yıllara kadar, hala bu hikayeleri minnettarlıkla anlatan Dersimli yaşlılara rastlanıyordu. Belgeler ve tarihsel gerçekler Dersimli aydınlar tarafından ortaya çıkarılıp, devletin politikası ve M. Kemal’in yaptıkları teşhir edilinceye kadar, Dersimlilerin önemli bir kısmı bu manipülasyonun etkisinde kaldı. Çok şükür o manipülasyon oyunu artık bozulmuştur. Şimdi bu tür bir manipülasyon oyunuyla tüm Kürtleri manipüle etmeye ve Kürtlerin cellatlarını Kürtlerin kurtarıcısı olarak sunmaya çalışıyorlar.

YPG bloke edildi

T. Bakırhan ''Öcalan olmasaydı Rojava'da kan gövdeyi götürürdü'' diyor. Yani Öcalan olmasaydı savaş devam ederdi, HTŞ ve Türk devleti Rojava’yı tümden işgal ederdi. Öcalan’ın bir ‘’Arap-Kürt savaşını önlediği’’ de söyleniyor. İddiaya göre, Öcalan ‘’savaş durdurulmazsa süreç biter’’ demiş ve savaş durdurulmuş. Bu sözlere ancak aptallar inanır. Yani diyorlar ki, saldırıları, YPG’nin askeri gücü, savunması ve ayağa kalkan ve Rojava’ın yardımına koşan yüz binlerce Kürdün mücadelesi değil, Öcalan’ın ‘’resti’’ durdurmuştur. Böylece, onlar YPG’nin askeri gücünü ve yüzbinlerce Kürdün direnişini ‘’işlevsiz’’ olarak ilan ediyorlar.

Öcalan’ın, savaşı ve Kürt soykırımını önleme niyeti ve gücü olsaydı, 6 Ocak 2026 tarihinde Halep’teki Kürt mahallelerine karşı geliştirilen saldırıları durdurur ve oradaki katliamı önlerdi. Böylece, daha baştan Rojava’da yaşananların önüne geçerdi. Öcalan bunu yapmadığı gibi, YPG’den aktif bir savunma beklenirken, Öcalan’ın müdahalesiyle Mazlum Abdi, 18 Ocak 2026’de Colani ile antlaşma masasına oturdu. Antlaşmanın imzaladığı saatlerde ise, HTŞ ve diğer Arap çeteleri Kürtlere saldırdı. Demek ki, kimse Öcalan’ı da onun önayak olduğu antlaşmayı da takmamıştı. Üstelik, Öcalan çetelerin saldırılarını durdurmak bir yana, YPG’ye ‘’çatışmadan geri çekilin’’ diyerek, Kürtlerin katledilmesini kolaylaştırmıştır. Şimdi bu durumda kim inanır Öcalan ‘’resti’’ yalanına.

‘’Öcalan olmasa bu bölgelerde bulunan Kürtler yok edilecekti’’ diyorlar. Rojava’yı savunma görevini Öcalan yerine getiriyorsa ve YPG kendisini ve halkı koruyamayacaksa ve bu güç neden kuruldu ve neden hala varlığını sürdürüyor ki?  Bu iddia elbette doğru değildir.  YPG, Öcalan’ın müdahalesinden önce, IŞİD’e ve Türkiye’nin saldırılarına karşı Rojava Kürtlerini başarıyla savundu. ABD’nin bölgedeki varlığı bu savunmayı kolaylaştırdı ancak sahada kararlılıkla savaşan YPG’nin varlığı her halükarda belirleyiciydi. Fakat Öcalan, YPG’nin bu kararlılığını sistematik ve bunaltıcı ideolojik müdahale ve manipülasyonlarla çökertti.

Halep’te Şeyh Maksut ve Eşrefiye mahallerine karşı imha saldırıları başlatıldığında, pek çok Kürt ‘’YPG neden müdahale etmiyor, neden kendi insanlarını ölüme terk ediyor’’ diye sorduğunda, Apocu manipülatörler diyorlardı ki, ‘’o zaman topyekun bir savaş çıkar, Kürt soykırımı yaşanır.’’ ‘’Aman daha büyük saldırı olur’’ gerekçesiyle Halep Kürtlerini feda ettiler. Sonra ‘’Arap-Kürt savaşını önleme’’ gerekçesiyle, savaşmadan kontrolsüz ve plansız bir biçimde geri çekildiler. Bu süreçte Türk devleti, HTŞ ve diğer Arap çeteleri vahşice YPG savaşçılarına ve sivil Kürtlere saldırdılar. Yakaladıkları savaşçıları ve sivilleri katlettiler. Yaşanan zaten topyekun bir savaştı. Olanak bulsalardı, tüm Kürt bölgelerini ele geçirip katliam yapacaklardı. Bu süreçte Kürtlerin önceliği, saldırılara karşı kendisini aktif şekilde savunmak ve tehditleri bertaraf etmekti. Zaten saldırılar, IŞİD’in 2014 yılında gerçekleştirdiği tarzdaydı, yakalanan sivil ve asker tüm Kürtler katlediliyordu. Açıktır ki, topyekun bir imha hedefleniyordu. Bu durumda saldıran ‘’Arap mıdır Türk müdür’’ ya da ‘’Arap-Kürt savaşı mı çıkar’’ bunlar çok tali tartışma konulardır. Çünkü zaten başlatılan bir imha savaşıdır.

Bizim görüşümüz; Arap-Kürt savaşını önleme hikayesi, Kürt halkını aldatmayı amaçlayan ve uygulanan Öcalan çizgisinin ihanetçi karakterini gizlemeye dönük tipik bir Apocu yalandır. Öcalan ‘’YPG’ye çatışmayın geri çekilin’’ talimatı verdiği için bu yıkım ve katliam yaşanmıştır. Dikkat ederseniz bu yıkımı ve felaketi gizlemek için, saldırılarda katledilen savaşçı ve sivillerin tam sayısını vermiyorlar, o konuda doyurucu bilgi paylaşmıyorlar. ‘’Arap-Kürt savaşını’’ önlemek dedikleri de, Kürtlerin elini bağlayıp Arap teröristlerinin rahat katliam yapmasını sağlamaktır. Yani Kürde diyorlar ki, ‘’o sana vursa da sen ona vurma yoksa daha büyük kavga çıkar.’’ Kürleri böyle aldata aldata adım adım yıkıma sürüklediler.

Rojava’da zamana yayılan pasifikasyon politikası

Hatırlanırsa, bu süreçte Türk devletinin yetkilileri sık sık ‘’silah bırakılıp kurumlar dağıtılmazsa müdahale edeceğiz’’ tehditleri savuruyorlardı. Bu tehdit Öcalan tarafından ‘’topyekun savaş çıkar, soykırım olur’’ şeklinde tercüme edilip, Rojavalı yetkililere yansıtılıyordu. Görülüyor ki, iyi planlanmış çok taraflı bir operasyon yürütülüyordu. Rojava’nın adım adım Türk devletine ve HTŞ’ye teslim edilmesinin sırrı işte bu operasyonda saklıdır. Kürt tarafı ‘’bir topyekun savaşa dayanamayız imha oluruz’’ tezini kabullendikten sonra, her kritik süreçte geri adım atmak zorunda kaldı. Tehditler sonucu geri adım atıldığında da, tehdit bitmedi tersine ağırlaştı. Korku ve tereddüt düşman tarafından hissedildiğinde, hedefe tam olarak ulaşmak için, giderek tehdidin dozajını arttırdı. Zaman zaman da şiddet kullanarak hedefini panikletmeye ve son darbeyi vuracak duruma getirmeye çalıştı.

Öcalan bu süreçte ikili bir rol oynadı. Öncelikle, ‘’topyekun savaşa dayanamayız, bari teslim olup yaşayalım’’ anlayışını Rojava yönetimine empoze etti. Diğer yandan Rojava Kürtlerinin direnişi geliştiğinde ‘’müzakere-diyalog’’ kartını devreye sokarak, direnişi sönümlendirdi. Bu durum bir yandan HTŞ’ye güçlenme şansı tanıdı, diğer yandan SDG’nin kararlılığını zayıflattı. Ve sonuç yıkım oldu.

Yıkımda, ABD’nin ve baştan itibaren HTŞ ve Türkiye ile işbirliği içinde olan bazı Arap aşiretlerinin kalleşçe tutumlarının etkisini göz ardı etmiyoruz. Ancak her halükarda belirleyici olan, Öcalan ve Kürt güçlerinin duruşudur.

Öcalan HTŞ ve Türk devleti her sıkıştığında devreye girmiştir

Rojava sürecinin kronolojisine bakılınca görülecektir ki, Öcalan Kürtler sıkıştığı zaman değil; tersine, hep HTŞ ve Türk devleti sıkıştığı zaman devreye girmiştir. Zaten Kürtler lehine bir müdahalede bulunmak isteseydi de, Türk devleti buna izin vermezdi, ona ‘’sus otur yerine’’ der ve onu hücresine kapatırdı. Öcalan’ın yapacağı hiçbir şey de olmazdı, gider tıpış tıpış hücresinde otururdu. Türk devleti, ancak Öcalan kendisinin işine yaradığı zaman onu konuşturur. Nitekim öyle olmuştur.

Öcalan, HTŞ’nin dünyanın gözü önünde Alevi soykırımı yapıp teşhir olduğu günlerde devreye girmiş ve HTŞ ile SDG arasında antlaşma yapılmasını sağlamış ve HTŞ’ye kalkan olmuştur. Diğer yandan SDG’yi ‘’resmen muhatap kabul edilme ve Suriye devletine ortak olma’’ yalanıyla oyalamıştır. Daha da kötüsü, SDG 10 Mart 2025 antlaşmasıyla, özerk yönetimden vazgeçtiğini ve Kürtleri bir ulus olarak değil bir ‘’toplum’’ olarak gördüğünü ilan etmiştir. Ki bu SDG’nin siyasal intiharı ve çözülmesinin başlangıcıdır. Bunu sağlayan Öcalan’ın ‘’özerklik ve kültürel hak taleplerini bile gereksiz’’ ilan eden ve Kürtlerin birer vatandaş olarak bünyesinde yaşadıkları devletlerin egemenliği altına sokmayı hedefleyen sözde yeni ‘’paradigması’’dır.

10 Mart 2025 antlaşmasıyla SDG ağır silahlarını ve askeri gücünün önemli bir kısmını Halep’teki Kürt mahallelerinden çekmiş ve böylece mahallelerin savunması zayıflamıştır. Bu çekilmeden sonra, HTŞ birkaç kez mahallere saldırmış ve işgal girişiminde bulunmuş ama kararlı bir direnişle geri püskürtülmüştür. HTŞ henüz yeterli güce sahip olmadığını anladığı anda geri çekilmiştir. Her çekilmeyle birlikte, Halep bazında yeni bir SDG ile HTŞ ateşkes antlaşması duyurulmuştur. Ne var ki, HTŞ hiçbir zaman bu antlaşmalara uymamıştır. Birkaç kez böylesi çatışma ve antlaşma oyunu oynandı. Aslında her defasında HTŞ, SDG’in gücünü ve savunma kapasitesini sınıyordu. Nihayet bu mahalleler 11 Ocak 2026’da tümden işgal edildi.  Öcalan ve Türk devleti adım adım mahallerin savunmasını zayıflatıp bu mahalleri düşürmüşlerdi.

Mazlum Abdi ve diğer Rojavalı yetkililer ‘’Şeyh Maksut ve Eşrefiye mahallerine kapsamlı bir saldırı olursa müdahale ederiz’’ dedikleri halde, YPG bu mahalleri savunmak için etkili bir müdahalede bulunmamıştır. Bu mahallerin düşmesi ve YPG’nin Kürtlere sahip çıkmaması, yüksek olasılıkla, henüz HTŞ ile anlaşmamış ve Kürtlerle ittifak halinde olan bazı Arap aşiretlerini güvensizliğe sürüklemiş ve onları da Colani rejimi ile anlaşmaya itmiştir. Kısacası, Halep yenilgisi Rojava özerk yönetiminin filen sonunu getirmiştir.

Halep saldırısıyla birlikte, HTŞ Kürt halkına açıkça savaş ilan etmişti. Bu saldırı aslında HTŞ’nin Kürtlere karşı uyguladığı stratejiyi de açığa çıkartmıştı. Fakat, YPG kendisini bu yeni duruma göre konumlandırmamıştır. Tersine hep savunma ve geri çekilme pozisyonunda kalmıştır. Bu yenilgiyi kabullenmekten başka bir anlam taşımaz. Halep saldırısı sonrasında, YPG’nin aktif bir savunmaya geçmesi beklenirken, Öcalan’ın müdahalesi ile 18 Ocak’ta taraflar yeniden masaya oturdu. Kürtler masaya ve antlaşmaya odaklanmışken, aynı saatlerde HTŞ ve Arap aşiretleri Kürtlere saldırdı. Kürt savaşçılar ve siviller apar topar ve ciddi bir savunma önlemi almadan geri çekilirken yollarda pusuya düşürülerek katledildiler. Binlerce savaşçı ve sivil bu şekilde vahşice katledildi. Kürt güçlerini gaflete düşüren ve savunma direncini kıran, Öcalan’ın sürekli empoze edilen perspektifi doğrultusunda, siyasi hedeflerin ortadan kaldırılması, Rojavalı yetkililerin ‘’antlaşma-müzakere’’ havucu ile ‘’aman topyekun bir savaş çıkar imha olursunuz’’ sopası arasında bunaltılması ve pasifleştirilmesidir.

Kaos birazcık olsun durulduğunda, Rojava Kürtlerinin Kobane ve Haseke-Kamışlo bölgelerinde kuşatıldığı ortaya çıktı. Bu durum Rojava Kürtlerinin bir soykırımla karşı karşıya olduğunu gösteriyordu. En başta Kuzey ve Güney Kürdistan’daki Kürtler Rojava’nın savunmasına koştular. YNK özel kuvvetlerini bölgeye gönderdi. KDP ve Güney Kürdistan yönetimi de her türlü desteği sundu. Dünyanın her köşesinde de yüz binlerce Kürt ve Kürt dostu ayağa kalktı. YPG bu süreçte toparlandı ve aktif savunmaya geçti. Antlaşmaya rağmen Kobane’ye karşı düzenlenen düşman saldırıları püskürtüldü. Bu derleniş, Rojava’nın kolaylıkla işgal edilemeyeceğini ve Kürt direnişinin, askeri ve siyasi alanlarda saldırganlara büyük bedeller ödeteceğini ve uzun süreli ve daha geniş bir alana yayılan sert bir Kürt direnişine dönüşeceğini gösterdi. HTŞ ve Türk devletinin saldırılarına yeşil ışık yakan ABD yönetimi, direnişin büyümesi ile siyasi olarak itibar kaybına uğrayacağını gördü. Savaşı durduran ve son ateşkes antlaşmasını sağlayan esas neden, sahada oluşan bu askeri ve siyasi denge durumudur.

İşte Türk devleti yine bu sıkışıklık durumunda Öcalan’ı ‘’kurtarıcı lider’’ pozisyonunda yeniden piyasaya sürdü. Kürtler artık daha zor bir durumdaydı ve Öcalan yine ‘’imhayı önleme’’ gerekçesiyle Türk devletinin istediği şartları Rojava Kürtlerine kabul ettirdi. Bakırhan’ın ‘’Rojava’da 30 Ocak antlaşması olmuşsa…Öcalan’ın sayesinde oldu’’ derken işte bu durumdan bahsediyor. Sonradan da senaryoya uygun olarak, Öcalan ‘’resti’’ hikayesi uyduruldu.

Birazcık siyaset ve savaştan anlayan her insan bilir ki, bir zafer ve teslim olma durumu yoksa, savaş, anacak askeri güçlerin dengesi sayesinde durdurulabilir. Savaşı siyasetle, müzakere ile durduramazsınız. Çünkü savaş siyasetin tıkandığı noktada başlar. Ancak askeri bir denge ya da tam bir zafer fiilen savaşı durdurabilir. Siyaset ve müzakere ancak bu noktadan sonra bir işe yarayabilir. Türk devleti ve HTŞ’li teröristlerinin hedefi Rojava’daki Kürt özyönetimini ve askeri örgütlülüğünü yok etmekti. Nihayetinde bu bir etnik temizlik sonucuna vardırılacaktı. Pratik olarak bunu yapacakları olanak ve koşullara sahip olduklarını görselerdi, onları hiçbir antlaşma durduramazdı. Bu güçlerin yaptıkları her antlaşmayı rahatlıkla çiğnediğini, verdikleri hiçbir sözde durmadıklarını, Rojava sürecinde net olarak gördük. Bu güçler Öcalan’ı ise zaten dikkate bile almazlar.  Çünkü Öcalan tümüyle Türk devletine teslim olmuş ve tüm alternatiflerini tüketerek, ‘’Türk devleti ve milleti ile bütünleşme’’ yolunu seçmiştir. Süreci bitirmesi artık mümkün değildir. Çünkü sürecin inisiyatifi Öcalan’ın elinde değildir. Mesela Öcalan kendisini PKK’nin feshi konusunda tek yetkili olarak görüyor, ama gerçekte o yetkiye bile tam olarak sahip değildir. PKK’nin gerçekten feshedilip edilmediği konusunda da son kararı MGK verecektir. Öcalan ne öyle bir tehdit savuracak ne de savursa bile pratik olarak bir şey yapacak durumdadır. Bu hikaye olsa olsa, Öcalan’ın ‘’büyük ve etkili bir lider olduğu ve Kürtler için çok çalıştığı’’ algısını oluşturmaya ve onun liderliğini pekiştirmeye yönelik bir senaryo olabilir.

Öcalan’ın havarisi Haydar Ergül, Mezopotamya Haber Ajansına konuşmuş ve Öcalan’ın Kürtlere yönelik ‘’çöplük’’ ve ‘’Judenrat’’ suçlamalarını ve diğer zırvalamalarını tekrarlamış. 

Ahmet Aydın

20 Şubat 2026

Öcalan’ın havarisi Haydar Ergül, Mezopotamya Haber Ajansına konuşmuş ve Öcalan’ın Kürtlere yönelik ‘’çöplük’’ ve ‘’Judenrat’’ suçlamalarını ve diğer zırvalamalarını tekrarlamış.[1]

Bir toplumda hasta, işe yaramaz ve zararlı insanlar olabilir. Fakat bir ulusu ya da bir ulusun, bir toplumun bir kesimini ‘’çöplük’’ olarak nitelendirmek, Nazilerin ya da Türk faşistlerinin; bazı sosyal grupları ya da ulusları ‘’virüs’’, ‘’alt insan’’ olarak nitelendirme zihniyetinin ta kendisidir. Bu faşist bir zihniyettir. Çünkü bu zihniyet, subjektif kriterlerle bir insan grubunu ötekileştirip, düşmanlaştırır ve nihayetinde bu grubun imha edilmesi noktasına gider. Asıl çöplük böylesi bir zihniyete sahip olan kişilerin kafalarının içidir. Çöplük olan onların kafasıdır ve beyinleri de çöptür. Çünkü onların kafaları insanlığa zararlı fikirler üretmektedir.

Köleye elbette köle denir. Ancak Apocular kimin köle kimin özgür olduğunu tayin edecek bir konumda değildirler. Çünkü onların objektif kriterleri ve sağduyuları yoktur. Onlar kendileri gibi yaşamayan ve düşünmeyenleri rahatlıkla ‘’köle, düşman’’ ilan ederler. Ölçüleri subjektiftir ve kesinlikle manipülatiftir.

Kim daha çok Kemalist?

Öcalan’ın havarisi Haydar Ergül, 70’li yılların sonunda itirafçı olan ve kendisini ‘’Kemalist’’ olarak nitelendirip, devletin hizmetine giren Şahin Dönmez’den ve onun hainliğinden bahsediyor. Doğru, Şahin Dönmez kendi ulusuna ihanet etmişti. Ama bugün Öcalan’ın durum Şahin Dönmez’in durumundan farklı değildir. Hatta ondan daha kötü bir pozisyondadır. Öcalan da ‘’devlete hizmet edeceğini, Türk devletinin kendi devleti olduğunu’’ söylüyor. Dahası, Devlet Bahçeli ve devlet, Öcalan’ın bu sözlerini ve yaptığı hizmetleri taktir ediyor.

Şahin Dönmez ‘’ben Kemalist’im’’ demişti. Öcalan da aynı şeyi farklı bir ifadeyle söylüyor. Şöyle diyor Öcalan: ‘’Demokrasimizi birlikte kurmalı ve geliştirmeliyiz. Cumhuriyetin kuruluş ve korunmasında emeği geçen tüm şehitleri şehitlerimiz bilmek, kurucusunu minnettarlık ve saygı ile anmak, bayrağını gururla selamlamak bunun için esastır.’’[2]

Demek ki, Öcalan da aslında ‘’ben Kemalist’im’’ diyor. Çünkü o, bu cumhuriyetin kuruluş felsefesini ve değerlerini benimsediğini söylüyor.

Peki bu Öcalan havarisi, Şahin Dönmez’e hain derken, devlete hizmet eden ve devletle bütünleşen Öcalan’ı neden kahraman olarak göstermeye çalışıyor?

Judenrat ve Mitenrat

Öcalan ve takipçileri Judenrat gerçekliğini tek yanlı olarak yansıtıyorlar. Onların derdi zaten bir gerçekliği dile getirmek değil, muhalif Kürt yurtseverlerini düşmanlaştırmaya yarayan bir kavram uydurmaktır. Judenrat kavramını bu ihtiyaçları için kullanmak istiyorlar. Eskiden yurtseverleri düşmanlaştırmanın en kolay yolu ajan suçlamasıydı. Şimdi kendileri devlet ve MİT’le öylesine iç içedirler ki, bu suçlama iş görmez oldu.

Öcalan’ın Judenrat kavramını kullanmasının diğer bir nedeni de, devletle girdiği işbirliği siyasetinin, Kürtleri bir soykırım tehdidi ile karşı karşıya bıraktığını ve kendisinin Kürt yurtseverleri tarafından soykırım ortağı olarak suçlanacağını bilmesidir. Özcesi, Öcalan ön almak istiyor. Ve en iyi savunma saldırıdır diyerek, kimse onu suçlamadan o muhalifleri soykırım ortağı olmakla suçluyor.

Şimdi, şu Judenrat gerçekliğine ve ülkemizdeki duruma kısaca bir bakalım:

‘’II. Dünya Savaşı sırasında Almanlar, genellikle Judenrate adı verilen Yahudi konseyleri kurdular. Bu Yahudi belediye yönetimleri, Nazi emirleri ve düzenlemelerinin uygulanmasını sağlamak için gerekliydi. Yahudi konseyi üyeleri ayrıca gettolaşmış Yahudi nüfusları için temel toplum hizmetleri sunmaya çalıştı.’’[3]  İlk Judenrat 1939 yılında kuruldu. Judenrat üyeleri zorla atanmışlardı. Naziler bu yöntemle hem Yahudileri kolaylıkla kontrol altına almayı hem de uyguladıkları politika ve işledikleri suçlara Yahudilerin bir kesimini ortak etmeyi amaçlıyorlardı. ‘’Nazi liderliği, bir şehir veya eyaletteki tüm Yahudi gruplarını temsil eden kapsamlı konseylerin varlığının, Yahudi karşıtı politikalarının uygulanmasını kolaylaştıracağını düşünüyordu.’’ [4] Yahudiler ise Judenratlara, tıpkı belediye yetkilileri gibi, zor koşullar altında toplumlarının ihtiyaçlarını karşılama işlevi yüklüyorlardı. Zorla oluşturulsa da, Yahudiler bu konseyleri, Yahudi toplumu ile Nazi Almanya’sı arasındaki ilişkileri yumuşatabilecek bir aracı kurum ve Yahudilerin yaşam koşullarını mümkün olduğunca iyileştirecek bir dayanışma ağı olarak kullanmayı amaçlıyorlardı. Judenratların kurulduğu dönemde henüz kimse bir Yahudi kırımından bahsetmiyordu. Sadece Yahudilerin Doğuya göç ettirilmesi ve oralara yerleştirilmeleri konuşuluyordu.

Fakat sonradan Nazi Almanya’sının zorla çalıştırma ve soykırım politikası uygulamaya konulunca, Judenratlar zorlu bir ikilemle karşı karşıya kaldılar. Naziler, Judenratlardan çalışma kamplarına ya da sürgüne gönderilecek insanların tespit edilip isimlerinin liste halinde kendilerine verilmesini istediler. Bu listeler direk olarak ‘’gaz odalarına gönderilecek insanların listeleri’’ olarak lanse edilmiyordu. Fakat çalışma kamplarına gönderilen insanlar ağır çalışma koşulları yüzünden uzun süre dayanamıyorlardı ve Naziler zayıf düşen insanları kurşuna diziyorlardı ya da gaz odalarında katlediyorlardı. Bazı insanlar da sürgün adı altında toplanıp direk katlediliyorlardı. Yahudi Konseyleri listeledikleri insanların nihayetinde ölüme gittiklerini biliyorlardı. Bu listeleri vermeyip kurşuna dizilen ya da liste vermek istemediği için intihar eden Konsey üyeleri olmuştur. Mesela Varşova Gettosu Judenrat başkanı Adam Czerniakow listeyi vermektense intihar etmiştir. Fakat kendisini ve ailesini kurtarmak için Nazilerle işbirliği içine giren Judenrat üyeleri de olmuştur.

Judenrat meselesi Yahudiler arasında ciddi bir tartışma konusu olmuştur.

‘’Holokost tarih yazımı, Yahudi Konseylerinin ("Judenraete") rolü konusunda iki uç görüş ortaya koymuştur. Bir görüş, onları Nazi imha politikasında işbirliğinin bir aracı olarak görür. Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem: A Report on the Banality of Evil adlı eserinde tam da bu argümanı ortaya koymuştur. Arendt, Yahudi halkının lidersiz kalması durumunda bu kadar büyük sayılarda öldürülemeyeceğini, Almanların görevinin çok daha zor olacağını iddia etmiştir. Diğer görüş ise onları, II. Dünya Savaşı öncesi dönemin Yahudi toplumsal yapısının bir devamı olarak görür ve bu yapının Holokost sırasında Yahudi toplumsal yaşamının devamlılığına ve işleyişine büyük katkı sağladığını savunur…

Bu görüşlerin her ikisi de yetersiz bilgi ve Holokost'tan hemen sonraki yeterli bakış açısının eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Ancak son yıllarda yapılan önemli araştırmalar, Judenraete'ye daha objektif bir bakış açısı kazandıran birçok yeni materyali ortaya çıkarmıştır. Isaiah Trunk'ın Judenrat üzerine yaptığı çalışma, onların rolünün karmaşıklığı, bileşiminin çeşitliliği, kaderi ve kararları hakkında çok daha kapsamlı bir bakış açısı sunmuştur.’’[5]

Kısacası, Yahudi ulusu artık Judenrat meselesine daha sağduyulu ve objektif yaklaşmaktadır. Judenratlar konusunda en temel eleştiri, bu konsey üyelerinin ‘’Nazilerin "Nihai Çözüm"e olan bağlılığının derinliğini anlamadıkları’’[6] noktasındadır. Bu darlık, Konseylerin geçici uzlaşmaların önemini abartmalarına dolayısıyla oyalanmalarına ve Yahudi direniş gruplarına karşı mesafeli davranmalarına yol açmıştır. Diğer yandan artık bu konseylere toptancı yaklaşımla ve tek tip bir gelişme çizgisi şeklinde değil, farklı zamanlarda, farklı bölgelerde ve farklı kişiler temelinde yaklaşılması gerektiği vurgulanmaktadır.

Sonuç olarak; Yahudi konseyleri esas olarak bilinçli bir şekilde Nazilerle soykırım politikasına ortak olmuş yapılar değildirler. Ancak Naziler, kendi soykırım politikasını hayata geçirirlerken bu konseylerden belli yönlerden yararlanmışlardır.

Ülkemize dönersek: Öcalan, PKK 12. Kongresine gönderdiği yazıda Judenratlara ilgili şunları söylüyor: ‘’Bunlar faşistlerle iş birliği yapan Yahudilerden oluşmuş grup veya ailelerdir. İş birliği karşılığında kendilerinin veya ailelerinin ömrünü 24 saat uzatmak için Yahudileri gaz odalarına gönderiyorlar.’’ Bu görüşün gerçekliği tam olarak yansıtmadığını yukarıda açıkladık. Yahudi Konseyi üyelerinden bazıları kendilerini ve ailelerini kurtarmak için Nazilerle işbirliği yapmıştır. Ancak bu eğilim genelleştirilemez ve tüm konseyler Nazilerin işbirlikçisi olarak nitelendirilemez. Öcalan devamında, Judenrat yapılarının Kürdistan’daki varlıklarına değiniyor ve Haydar Ergül’ün de papağan gibi tekrarladığı görüşleri ileri sürüyor. Şöyle diyor Öcalan: ‘’Bu konu üzerine düşünürken baktım ki Kürt gerçekliği de Judenrat gerçekliğidir. Sömürgecilik ötesi dediğim bu Kürt gerçekliğidir. İşte en benim diyen aileler Barzaniler, Bedirxaniler, hatta Şeyh Sait’in geride kalan bazı torunları, Seyit Rıza’nın bazı torunları Judenratlaşmışlardır. Ailelerini kurtarmak için Kürtlüğü imhaya götürüyorlar. Bir kitap bile yazmamışlar. Kendi dedelerinin anısına sahip çıkacak halleri yok. Özgürleşen Kürde düşmanlık yapıyorlar.’’

Bu satırlar tam anlamıyla bize, kendi hırsızlığını gizlemek için ‘’hırsız var’’ diye bağıran bir yavuz hırsızın tavrını ifşa ediyor. Soykırım esas olarak bir uygulama sürecidir ve özel bir mekanizma tarafından hayata geçirilir. Yani pratik bir süreçtir. Soykırım yönünde görüşler ve eğilimler olsa da, bu görüşler uygulamaya geçmeden bir soykırım tespiti yapılamaz. Dolayısıyla farz edelim ki, ‘’…Bedirxaniler, hatta Şeyh Sait’in geride kalan bazı torunları, Seyit Rıza’nın bazı torunları, Türk devleti ile ilişkiler kurmuşlar ve bazı görevler almışlar, dedeleri ile ilgili bir kitap yazmamışlar ve onların miraslarına sahip çıkmamışlar’’ ancak bu onların soykırım uygulamasına ortak oldukları anlamına gelmez ki. Onların soykırım ortaklığı ile suçlanmaları için, uygulama mekanizmasında pratik bir rol oynamaları gereklidir. Ancak bu durumda o kişileri, kişisel olarak suçlayabiliriz. Çünkü soykırım suçu kollektif olduğu kadar, kişisel bir suçtur. Sırf devlette görev aldıkları ya da bir şekilde ilişkili oldukları için insanları soykırım ortaklığı ile suçlayacaksak, Türk devletinde görev alan tüm Kürt memurları, bu suçla suçlamak gerekir. Bu da akıl karı bir iş olmaz. Demek ki, öncelikle anlayış olarak Öcalan’ın bakışı sakattır.

Diğer yandan diyelim ki, Seyit Rıza’nın bazı torunları devletle işbirliği yaptı, ya da Şeyh Sait’in bazı torunları sağ partilerden milletvekili oldu. Ya da Bedirhaniler’den birisi belediye başkanı oldu. Bunlardan bir Judenrat oluşturulamaz. Bir kere Öcalan bile bazıları dediğine göre, demek ki, bazıları da bu işlere bulaşmamışlar. Diğer yandan, doğru bile kabul etsek bu insanların sayısı bir elin parmaklarını bile bulmaz. En önemlisi de, bunların soykırım uygulamasında pratik bir rol oynamaları söz konusu değildir.

Barzaniler konusu ise daha farklıdır. KDP ve Barzaniler bugün Güney Kürdistanı yönetme konumundadırlar. Bu noktada konseylerle federal devlet zaten karşılaştırılamaz. Dahası Öcalan bir yandan Barzanileri Judenratlıkla suçlarken, diğer yandan Mesut Barzani’ye Kürdistan Ulusal Kongresi eş başkanlığı önermektedir. Görüyoruz ki, Öcalan’ın görüşlerinde bir tutarlılık yoktur.

Rojava’nın savunulmasında Barzanilerin ve Güney Kürdistan yönetiminin takındığı yurtsever tutum da, hem  siyasi hem de pratik anlamda, Öcalan’ın suçlamalarının asılsızlığını bir kez daha ortaya koymuştur.

Gelelim devletin gerçek soykırım ortaklarına: Öcalan 40 yıldan fazladır süren bir savaşı hiçbir sağlam siyasal ve hukuki sonuca bağlamadan sona erdirmiştir ve silahlı güçlerini tasfiye etmeye başlamıştır. Bu durum Kürtleri çok ciddi bir soykırım tehlikesi ile karşı karşıya getirmiştir. Çünkü, Türk devleti Kürt sorunun ve silahlı bir ayaklanmanın kendisi için ne büyük bir tehdit olduğunu görmüştür. Bu durum bize, Türk devletinin, bir daha böyle bir tehlike ile karşı karşıya kalmamak için, Kürtleri sindirme ve gerekirse fiziki olarak tasfiye etme yoluna başvurabileceğini anlatır. Ki Türk devletinin geleneksel çizgisi de bize bu gerçeği hatırlatıyor.

Öcalan, Kuzeyde uyguladığı politikayı Rojava Kürdistanı’na da dayatmış ve Kürt güçlerini pasifleştirerek, onların dinci teröristler karşısındaki savunma güçlerini yıkıma sürüklemiştir. Nitekim YPG kontrol ettiği bölgelerin büyük bir kesimini kaybetmiş ve Kürtler bu bölgelerde katliamlara uğramışlardır. Rojava’daki soykırım tehlikesi hala günceldir.

Demek ki, asıl Kürtleri soykırıma sürükleyen ve üstelik devlete hizmet edeceği sözünü vererek devletin pratik uygulamalarına ortak olan bizzat Öcalan ve Apoculardır. Zaten Öcalan bu durumu gördüğü için, kendi suçunu gizlemek için başkalarını soykırım ortağı olmakla suçlamaktadır. Biz Öcalan ve Apocuların bugünkü pratik rolünü Judenrat olarak ifade etmeyeceğiz. Çünkü bu kavram Öcalan ve takipçilerinin durumuna karşılık düşmüyor. Kongresini bile MİT gözetimi ve denetiminde yaptığına göre, bu ekibin rolüne den düşen doğru kavram Mitenrat’tır.

Sosyal yaşam, bilinç ve özgürlük

Apoculara göre Kürt halkının en azından büyük bir kesimi ''köledir'', ''çöptür.''  Bir dönem onlar bu durumu, Kürtlerin ''hayvanlaşmanın eşiğine'' getirilmesi olarak yorumluyorlardı. Neden? Çükü, Kürt özgür değilmiş? Çünkü, Kürt Kürtlüğünü bilmiyor muş? Kürt özne değilmiş?

Haydar Ergül diyor ki, ‘’önceleri Kürtlük yasaktı, Kürtlük yoktu.’’ Sonra, Öcalan ve PKK ortaya çıkmış ve onlara Kürtlüklerini öğretmiş. Bunlar deli zırvası görüşlerdir. Tam tersine 1960’lı yıllardan başlayarak Kürt ulusal bilinci yeni bir canlanma ve gelişme dönemine girmiştir. Hem de modern anlamda. Dersim ve Ağrı ulusal hareketlerinin bastırılması sonrasında, 1950’li yıllara kadar bir suskunluk dönemi yaşanmıştır. Bu dönemde ulusal siyasal bilincin çok gelişmediği doğrudur, ancak bu Kürt halkının kendi milli kimliğini unuttuğu ve bu kimlikten vazgeçtiği anlamına hiçbir şekilde gelmez. Kısacası Öcalan ve PKK’den önce Kürt ulusu ve ulusal bilinci vardı, onlardan sonra da var olmaya devam edecektir.

Bir dönem Apoculara göre; silahlı mücadele yürütmeyen, PKK’yi desteklemeyen ya da aktif olarak siyasal mücadelenin içinde yer almayan Kürtler ‘’özgür’’ değildi, ‘’düşürülmüştü’’, ‘’köle’’ydi. Onlara insan bile denilmezdi. Onlara göre özgürlüğün temel kriteri Öcalan’a bağlılık ve PKK’nin mücadelesini desteklemekti. Bu kriterlere uymayan Kürtler, sömürgeci devletin egemenliği ve baskısı altında yaşadıkları ve egemenliğe karşı açıkça harekete geçmedikleri için, gerçek anlamada insan olarak bile görülmüyorlardı. Kitlelerin bilinç ve örgütlülük düzeyleri, sosyal etkinlik düzeyleri değerlendirilebilir ve eleştirilebilir. Ancak bu eleştiri ve değerlendirmeler, bir partinin ya da liderin verdiği mücadelenin desteklenip desteklenmediği kriterine bağlanırsa ve ‘’özgürlük-kölelik, insanlık-hayvanlık’’ gibi keskin iki uç arasında sarkaç tarzında yapılırsa, ciddi ideolojik sapmalara ve ciddi siyasi-pratik tahribatlara yol açabilir.

Şöyle bir soru sorabiliriz: cezaevinde yatan Öcalan özgür müdür yoksa köle midir? Onun ne zaman yatacağına ve kalkacağına, ne zaman yemek yiyeceğine, ne zaman havalandırmaya çıkacağına devlet karar vermiyor mu?

Geçelim Öcalan’ı. Cezaevlerinde yatan binlerce devrimci tutsak var, şimdi biz bu insanlara köle mi diyeceğiz? Elbette hayır. Bunlar elbette özgürlükleri kısıtlanmış insanlardır. Buna rağmen bu insanlar kişiliklerini, düşüncelerini ve onurlarını koruyarak yaşamlarını zorluklara rağmen sürdürürler. Bu insanların özgürlüklerinin kısıtlanması, onlara karşı bir suçlama ve yüz kızartıcı durum olarak kullanılamaz. Bu zorunluluklar sonucu mağdur edilmiş insanı, mağduriyetinden dolayı bir kez daha vurmak demektir.

Toplumsal yaşamda da durum benzerdir. Dünya insanlarının önemli bir kesimi hala diktatörlük, faşizmle yönetilen ülkelerde, sömürü ilişkileri içinde yaşmaktadırlar. İnsanlığın diğer kesimlerinin de gerçek bir özgürlük ve eşitlik ortamında yaşadığını söylemek zordur. Bu insanların önemli bir kesimi, çoğunlukla içinde yaşadıkları dünyanın gerçekliğinin çok farkında da değildirler. Buna rağmen bu insanlar, topluma egemen olan siyasal ve ekonomik baskı koşullarında, kendi özel dünyalarında ya da sosyal grupları içinde dış dünyadan mümkün oldukça özerk yaşam alanları, kişisel özgürlük alanları oluştururlar. Çalışırlar, aşık olurlar, insanları ve hayvanları severler, çocuk yaparlar, ailelerini geçindirirler. Dünyayı gezerler, yoksullara, zayıflara yardım ederler.  Kısacası normal bir insan gibi yaşamaya çalışırlar. Yaşadığı dünyanın çelişkilerinin farkında olan ve bu şartları değiştirmeye çalışan, dolayısıyla sistemin ve düzenin baskısını geriletip kişisel ve sosyal özgürlük alanının genişletmeye çalışan, hatta bütünüyle özgürlükçü ve eşitlikçi bir toplum oluşturmaya çalışan devrimci insanlar da vardır elbette. Biz bunlara sosyal-siyasal bilince sahip insanlar diyoruz. Ancak gerçekten sosyal-siyasal bilince sahip olan insanlar, henüz kendileri düzeyinde bilince ve pratiğe sahip olmayan insanları, horlamazlar ve aşağı bir insan grubu olarak nitelendirmezler. Bu anti-sosyal ve gerici bir tutumdur. Çünkü gerçekten bilinçli olan insanlar, insanlığın yeterli bilince ve gerçek özgürlüğe kavuşamamasının, kişisel bir yetersizlik ve suçtan çok, sosyal bir sorun olduğunu bilirler. Onlar yeterli bilince sahip olmayan insanları itmezler aksine onların bilincini yükseltmeye çalışırlar.  

Apcocular ise ‘’şok tedavi’’ uyguladıklarını iddia ediyorlar. Onlar insanları bulundukları durumdan dolayı suçlayıp aşağılıyorlar. Bunun onlarda ‘’kendi durumlarının farkına varmalarına yol açacağını’’ iddia ediyorlar. Bu insani bir tutum olmadığı gibi, pratik anlamada da; Apocular örneğinde görüldüğü üzere, iddia edilen sonucu vermiyor ve hatta tam ters bir sonuca yol açıyor. Öcalan Kürtleri ‘’çöp’’ ya da ‘’hayvanlaşmanın eşiğinde’’ diye nitelendirirken, kendisini dünyanın sırlarına ermiş tanrısal, yüce bir varlık olarak gösteriyor. Ve insanlara ‘’siz eksik ve zavallısınız ancak bana biat edip, benim yüce düşüncelerimi benimserseniz, o zaman özgür ve gerçek birer insan olursunuz’’ diyor. Öcalan’ın yolu, insanı özgürleştirmiyor, irade sahibi yapmıyor. Aksine yeni bir egemenlik ve bağımlılık ilişkisinin içine sokuyor. Kürdü aşağılayıp horlamasının sırrı; ona gerçekliğini göstermek değil, aksine onu özgüvensiz ve iradesiz kılıp bir tanrıya bağlamaktır.

Öcalan’ın anlayışı ve tarzı Türk devletinin anlayışı ve tarzı ile aynıdır. Türk devleti bir yüz yıldır, Kürtlerin bir ulus bile olmadığını, dillerinin toplama bir dil olduğunu, kültürlerinin geri olduğunu söyler durur. Türk faşistleri Kürtleri aşağılar ve ‘’kıro’’ diye çağırırlar. Apocuların anlayışıyla bakarsanız, Türk devletinin Kürtlere onların gerçekliğini hatırlatarak Kürtleri geliştirmeye çalıştığını söyleyebilirsiniz. Ama biz Türk devletinin niyetinin Kürtleri bilinçlendirmek olmadığını, aksine Kürtlerin bilincini ve iradesini köreltip kırmak ve bu yoldan onları teslim almak olduğunu biliyoruz. İşte Öcalan’ın takip ettiği yol ve yöntem tam da bu yol ve yöntemdir.

Kuzey Ve Doğu Suriye Demokratik Özerk Yönetimi'nin varlığı sona ermiştir. Bu yenilgi, Kürt tarihi açısından, Mahabat Cumhuriyeti'nin yıkılmasından sonraki en büyük yenilgidir.

Ahmet Aydın

30 Ocak 2026

DSG ile Colani güçlerinin anlaşmaya vardıkları açıklandı. Antlaşmanın içeriğini detaylı olarak tartışmanın bir anlamı yoktur. 

Gördüğüm sonuçlar şunlardır:

1- Kuzey Ve Doğu Suriye Demokratik Özerk Yönetimi'nin varlığı sona ermiştir. Bu yenilgi, Kürt tarihi açısından, Mahabat Cumhuriyeti'nin yıkılmasından sonraki en büyük yenilgidir. Her duruma bukalemun gibi rahatlıkla uyum sağlayan ve hemen yeni yalanlar uyduran Apocuların ''Rojava'nın statüsü resmileşti'' iddiaları tümden yalandır. Siyasi-idari bir özerklik söz konusu değildir.

2- ''Kalıcı ateşkes'' ifadesi, antlaşma denilen bu belgede yer alan göreceli olarak tek olumlu ifadedir. Ancak HTŞ terör organizasyonunun yapılan antlaşmalara uyup uymayacağının hiç bir garantisi yoktur. Bunu garanti edecek bir uluslararası kuruluş da bulunmuyor. Kısacası ''kalıcı ateşkes'' ifadesinin de pratik bir değeri yoktur.

3- Bu şartlar altında, bundan sonra Rojava'da, Kürtlerin özyönetimi ya da ulusal hakları konusu değil, Kürtlerin birey olarak var olup olmayacakları yani can güvenlikleri sorunu gündemdedir.

 4- IŞİD dönemi ve Afrin süreci aynı zincirin birer halkası olmakla birlikte, 6 Ocak'tan itibaren Rojava Kürtleri için, tıpkı 1915 Ermeni tehciri benzeri yeni bir ölüm, soykırım yolculuğu başlamıştır. 6 Ocak'tan itibaren Rojava Kürtlerinin bir bölümü vahşice katledilmişti. Ne yazık ki, Rojava yöneticileri kaç savaşçının ve sivilin boğazlandığını, kurşuna dizildiğini ve yakıldığını bile bilmiyor. Fakat, Kürt güçlerinin kısa sürede toparlanmasıyla, soykırım bu süreci tamamlanmamıştı. Bu antlaşma ile Kürtlerinin ölüm yolculuğunun ikinci aşaması başlamıştır. Kısacası bu antlaşma, HTŞ ve Türk devletine zaman içinde Kürtlerin boğazlanması olanağını sunuyor. Ve eninde sonunda Rojava Kürtleri bu soykırım güçleri tarafından boğazlanacaktır.

5- Abdullah Öcalan Türk devletine verdiği hizmet sözünü şimdilik Rojava sahasında pratik olarak başarıyla yerine getirmiştir. Evet, Öcalan verdiği sözü tutmuş Türk devletine büyük bir hizmette bulunmuş ve Rojava'daki Kürt özyönetimini çökertmiştir. Mutlaka Devlet Bahçeli ve devletten bir takdir ve elbette bir ödül alacaktır. Muhtemelen ev hapsine alınacaktır.

6- Rojava'da gelişen soykırım süreci, kesinlikle bu bölge ile sınırlı bir uygulama değildir. Kürt soykırımının baş planlayıcısı ve uygulayıcısı Türk devletidir. Ve bu devletin planları Kürdistan'ın tüm parçalarını kapsamaktadır. Türk devletinin planlarında Abdullah Öcalan'ın rolü koçbaşılıktır. Güney Kürdistan Federal Yönetimi artık Türk devletinin öncelikli hedefidir. Doğu Kürdistan ise İran'a karşı geliştirilecek saldırı ile birlikte yine bu devletin işgal tehdidi ile karşı karşıyadır. Doğu Kürdistanlı güçler yanı başlarında bekleyen akbabadan bihaberlermiş gibi davranıyorlar. Eğer iddia edildiği gibi emperyalist saldırılar sonucu İran çökerse, Kuzey Batı’da bekleyen akbabanın önü ta Orta Asya’ya kadar açılacaktır. Bu durumda Doğu Kürdistanlı güçlerin sonu da büyük ihtimalle Rojava gibi olacaktır. Çünkü orada da Abdullah Öcalan'ın eli vardır. Güney Kürdistan'nın ise yavaş yavaş gaflet uykusundan uyandığını görüyoruz. Muhtemelen sömürgeciliğe ve soykırıma karşı en güçlü ulusal karşı koyuş Güney Kürdistan'da gelişecektir.

7- Apoculuk yakın zaman kadar yurtsever devrimci damarı ve yurtsever kitleleri kontrol altına alama ve yönlendirme üzerinden varlığını sürdürdü. Fakat artık Apoculuk yurtsever-devrimci damarı ve kitlelerdeki ulusal bilinci ve iradeyi yok etmeyi önüne görev olarak koymuştur. Dolayısıyla, Apoculuk artık Kürt ulusunun üstüne çökmüş ve onun canlı hücrelerini tüketerek varlığını sürdürmeye çalışan zombileşmiş bir akımdır. Apoculuk artık Kürt ulusuna ölüm ve soykırımdan başka bir şey veremez. Kürt için Apoculuk artık ölüm, soykırım demektir. Ve Kürdistan’da Apoculuk aşılmadan kurtuluş mümkün değildir.

Karşımızda şöyle bir kompleks bileşim vardır: Neo-Osmanlıcılık-Kemalizm-BASS şovenizmi-Selefi IŞİD’çilik ve emperyalizm. İnsanlığın geleceği için, bu bileşimin çok iyi analiz edilmesi gereklidir.

Ahmet Aydın

27 Ocak 2026

Faşist rejimin şefi Suriye'den bahsederken, kendi egemenliği altındaki bir sömürgeden bahseden bir Osmanlı Padişahı edasıyla konuşuyor ve Suriye’nin geleceğini belirleyecek hükümler veriyor, fermanlar yayınlıyor. Bununla kalmıyor, dünya gerçekliğini ve bölge sosyolojisini hiçe sayan ve tekçi-şovenist-sömürgeci zihniyet uygulamalarıyla toplumu ve ulusları kesip biçen Kemalist rejimin resmi ideolojisini neo-osmanlı zihniyeti ile birleştirip, ‘’tek hakikat’’ ya da ‘’zorunlu istikamet’’ diye bölge halklarına dayatıyor. Doğal olarak bu noktada hem Arap BASS şovenizmi ve hem de pan-İslamist selefi IŞİD ideolojisi ile ortaklaşıyor. Bu ortaklığın en somut göstergesi, Türk devletinin inisiyatifinde hareket eden Colani güçlerinin; Saddam geleneğini takip ederek, Rojava Kürtlerine karşı Kuran’daki ‘’Enfal’’ süresine dayanarak bir soykırım savaşı başlatmalarıdır. Bilindiği gibi Saddam, 1986-89 yılları arasında, Kuran’daki ‘’Enfal’’ süresini referans olarak göstererek ‘’El Enfal Operasyonu’’nu başlatmıştı. Bu saldırıda 200 bine yakın Kürt insanı katledilmişti. Kimyasal gaz saldırısı ile 5 bin Kürdün katledilmesine yol açan Halepçe saldırısı da, bu Enfal soykırım saldırısının bir halkasıydı. Biz şimdi Saddam’ın bu zihniyetini, daha karmaşık ve daha barbarca haliyle Suriye’de görüyoruz. Karşımızda şöyle bir kompleks bileşim vardır: Neo-Osmanlıcılık-Kemalizm-BASS şovenizmi-Selefi IŞİD’çilik ve emperyalizm. İnsanlığın geleceği için, bu bileşimin çok iyi analiz edilmesi gereklidir.

Devlet içinde devlet ordu içinde ordu olmaz mı?

'Devlet içinde devlet olmaz. Ayrı silahlı güç olmaz, paralel ordu olmaz'[1] diyor faşist rejimin şefi Erdoğan. O Suriye’deki terörist organizasyonu bize devlet olarak yutturmaya çalışıyor ve Türkiye’de devleti kutsayan ve adeta devleti ‘’tanrının yarattığı, insan üstü, bölünmez, dokunulmaz’’ bir yapı gibi gören faşist zihniyeti, bu kez Suriye’ye ihraç ediyor.

Suriye’de uluslararası standartlarda bir devlet yoktur

Suriye’de bir devlet yoktur. Demokratik bir devlet ya da cumhuriyet hiç yoktur. Var olan yapı, emperyalistlerin ve bölgedeki gerici devletlerin beslemesi olan cihatçı terörist grupların koalisyonundan oluşan bir terör organizasyonudur. Bu yapı; ne temel insan haklarını, ne o coğrafyada yaşanan farklı ulusların, etnik ve dinsel, sosyal-siyasal grupların ne de kadınların haklarını tanıyor. Bu yapı İŞİD’in kurduğu sözde devletten farksızdır. Türk devleti ve diğer bazı Batılı devletler, başlangıçta İŞİD’in kurduğu ‘’devleti’’ de dünyaya devlet olarak kabul ettirmek amacındaydılar. Başlangıçtaki planları böyleydi. IŞİD’in barbar karakteri pratik olarak görüldükten ve kontrolden çıktıktan sonra, ABD bu örgütten desteğini çekti. Fakat Türkiye hiçbir zaman bu örgütle ilişkisini kesmedi, hatta bu örgütü kontrolüne almak için İsrail’le rekabet etti ve nihayetinde büyük ölçüde bu örgütü kontrolüne aldı. Bugün de, Suriye’de egemen olan yapı, maskelenmiş ve perdelenmiş bir IŞİD yapısıdır. Türkiye, ABD ve İngiltere bu yapıyı ‘’ıslah edilmiş ve modern’’ bir siyasal yapı olarak göstermek ve meşrulaştırmak için büyük bir çaba sarf ediyorlar. Bu yapının niteliği ve uygulamaları, bu devletleri kesinlikle ilgilendirmiyor. Onların derdi, bu yapının bölgede kendi ekonomik-askeri ve siyasi çıkarlarına hizmet etmesidir.

Ancak, ne kadar gizlenirse gizlensin, bu yapı kritik pratik süreçlerde hemen IŞİD’çi karakterini dışa vuruyor. Suriye’deki HTŞ örgütü, tıpkı IŞİD gibi, farklı inanç gruplarını ve etnik yapıları toplu katliamlarla ortadan kaldırma anlayışına sahiptir. Sadece daha temkinli ve zamana yayan bir taktik izliyor. Alevilere, Dürzilere, Kürtlere ve Hıristiyanlara karşı uygulanan siyaset IŞİD’in zamana yayılan ve perdelenen soykırım zihniyetidir.

Devlet içinde devlet, ordu içinde ordu olur

Dünya bunun örnekleri ile doludur. Federal ve konfederal devletler aslında devletlerin birleşmesi ile oluşmuşlardır.  Her federal birim aslında devlet içinde devlettir. Bu devletlerde, merkezi bir ordu olsa da, her federal bölgenin ayrıca kendi iç güvenlik gücü ve hatta ordusu vardır. Bu gücün yapısı yerel politik, etnik ve askeri güç dengelerine göre değişir. Mutlak bir sınır yoktur. Mesela; Çeçenistan, Rusya Federasyonu içinde özerk bir cumhuriyettir. Kendi anayasası, parlamentosu, hükümeti ve ordusu vardır. Yine Irak federal bir devlettir. Bu devlet içinde Kürdistan Federal Bölgesi yer almaktadır. Güney Kürdistan’ın kendi parlamentosu, ordusu ve hükümeti vardır. ABD’de, federal merkezi ordu dışında, barış zamanında eyalet valisinin emrinde olan Ulusal Muhafızlar (National Guard) denilen askeri güçler vardır. Ayrıca eyaletlerin kendi polis ve milis güçleri vardır. Demek ki, devlet içinde devlet ordu içinde ordu oluyormuş. Fakat Türkiye’deki şovenist-faşist kesimler, devlet deyince sadece tekçi ulus devleti anladıkları için, dünya gerçekliğini kavrayamıyorlar daha doğrusu kavrama istemiyorlar.

Dünya gerçekliği bize şunu gösteriyor: Homojen bir ulusal yapıya, ya da görece gelişmiş bir demokrasiye sahip olan ülkelerde bile, yerel halkın kendi kendisini daha iyi yönetmesini sağlayan federal devletler/özerk bölgeler vardır. Bu ülkelerde federal yönetimlerin güvenlik gücü daha çok polis ve milis gücü düzeyinde kalmaktadır. Tarihsel ve coğrafi nedenlerden dolayı, ABD’nin konumu bu noktadan biraz daha ilerdedir. Ancak özellikle güçlü ulusal çelişki ve çatışmaların olduğu çok uluslu coğrafyalarda, federal yapıların ordu düzeyinde savunma güçleri vardır. Bu doğal bir durumdur. Çünkü, bu coğrafyalarda ulusal çelişki, ulusların federal bir yapı içinde kendi öz yönetimlerine ve kendi öz savunmalarını yapacak bir askeri güce sahip olmalarını zorunlu kılmaktadır. Farklı uluslar ya da etnik gruplar ancak bu yolla, başka ulusların tahakküm ve zulmüne karşı koyabilmektedirler. Dünyanın gerçekliği budur.

O halde bu dünya gerçekliği içinde var olmak, yaşamak zorunda olan Kürt ulusu, ne Öcalan’ın yaydığı toplum ve tarih gerçekliğini yadsıyan safsatalara ne de Türk devletinin tekçi-faşist ideolojisinin dayatmalarına boyun eğmelidir.

Kürt halkı ve onun öz yönetimi meşruiyetini, ne sizden ne de sizin efendiniz olan emperyalistlerden alır. Kürtlerin ulusal kurtuluş mücadelesi meşruiyetini, kendi ulusal varlığından; dilinden, kültüründen, kimliğinden ve haklı mücadelesinden alır.