Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kuruluşundan itibaren, devletin özel kayırmacı politikalarıyla palazlandırılmış, Türk ve Kürt işçilerinin, emekçilerinin kanını emerek büyük bir sermaye birikimi sağlamış olan Koç grubunun büyüğü Rahmi Koç denilen bu kan emici namussuz, durup dururken neden Kürt kadınlarına hakaret ediyor?
Ahmet Aydın
6 Haziran 2026
Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin kuruluşundan itibaren, devletin özel kayırmacı politikalarıyla palazlandırılmış, Türk ve Kürt işçilerinin, emekçilerinin kanını emerek büyük bir sermaye birikimi sağlamış olan Koç grubunun büyüğü Rahmi Koç denilen bu kan emici namussuz, durup dururken neden Kürt kadınlarına hakaret ediyor?
Basının yani kamuoyunun önünde konuşuyor. ''Kürt kadını'' vurgusunu özellikle yapıyor. Kürtlerin kadın konusundaki hassasiyetini ve konun nereye çekileceğini bilerek konuşuyor. Bu pervasızlık neden?
Kimileri işi bunaklığa, spontane gelişen ve sınırı aşan ''espri'' kazasına yoruyor. Hiç de öyle gözükmüyor. Gayet sakin ve bilinçli konuşuyor. Kürt kadınını özellikle hedeflemesi ve cinsellik üzerinden saldırması; bu şahsın bilerek konuştuğunu ve her halükarda ırkçı ve kadın düşmanı bir zihin yapısına sahip olduğunu gösteriyor. Kuşkusuz bu zihin yapısı esas olarak onun dahil olduğu Türk tekelci sermaye sınıfının ideolojisinin, siyasetinin ve kültürünün bir ürünüdür.
Bazıları Türkiye burjuvazisinin henüz tam olarak burjuva kültürünü kazanamadığını, dolayısıyla henüz tam anlamıyla burjuvalaşamadığını ileri sürüyor. Bu da kökten yanlış bir tespittir. Hayır, emperyalist kapitalizm çağının burjuvazisi tam da böyle olur. Çağımızın burjuvazisi, sadece modern zamanların çürümüşlüğünün, yozluğunun değil, sınıflı toplumların mirası olarak günümüze taşınan tüm gerici ve barbar değerlerin taşıyıcısıdır. Çünkü bu çağın belirleyici faktörü; sermaye sınıfının sınır tanımayan kâr hırsıdır. Ve bu hırs insanlığın varoluş sınırlarını zorlamaktadır. Sermaye sınıfının elinde daha fazla zenginliğin birikmesi için, insan toplumunun çoğunluğunun daha da yoksullaştırılması ve ekonomik-kültürel olarak sefilleştirilmesi zorunludur. Bu sınır tanımayan zorlama; ancak insana ve topluma düşman olan değerlerin yeniden ve daha tehlikeli bir biçimde üretilmesiyle mümkün olur. İşte çağımızda sermaye sınıfının yozlaşmasının ve barbarlaşmasının maddi temeli budur.
Türk tekelci burjuvazisinden serbest rekabetçi kapitalizm aşamasının kültürel değerlerini taşıması beklenemez. Bazı sömürge ve bağımlı ülkelerde var olan özgün durumlar dışında, bu çağın burjuvazisi (özellikle tekelci burjuvazi) ideolojik ve siyasal olarak tümden gericileşmiştir. Kültürel olarak çağımızın burjuvazisi, mutlak bir benciliğe, insana ve topluma yabancılaşmaya, sapkınlığa ve lümpenleşmeye dayanan bir yapıya sahip olmuştur. Bütün bu ideolojik-siyasi gericileşme ve kültürel yozlaşma ve sapkınlığı ifade den kavram yeni barbarlıktır. Epstein skandalı ile patlak veren ve uzun bir zamandır sürdürülen iğrenç ve barbar ilişkiler; tam da çağımız sermaye sınıfının kültürel karakterini yansıtmaktadır.
Çürüme, yozlaşma ve barbarlaşmanın sosyo-ekonomik temeli
Dünyada az sayıdaki tekelci sermaye grubunun elinde muazzam bir zenginlik birikmiştir. Bunun tersine dünya nüfusunun büyük çoğunluğu giderek yoksullaşmıştır. Bu durum, birkaç sermaye grubuna, aralarında anlaşarak ülkelere ve hatta dünyaya hükmetme ve yönetme olanağı sağlamıştır. Görünüşte her yurttaş genel ve eşit oy hakkına, seçme ve seçilme hakkına ve seçtiği temsilcileri aracılığıyla yönetime katılma hakkı vardır. Ancak bu haklar artık biçimsel niteliktedir. Çünkü sermaye sınıfı, sahip olduğu ekonomik güç, medya olanakları ve devlet gücü yardımıyla, yurttaşların iradesini ve tercihini büyük ölçüde yönlendirebilmektedir. Burjuvazinin ‘’özgür yurttaş’’ı artık büyük ölçüde iradesiz ve güdülen bireye dönüştürülmüştür. Kısacası, demokrasi denilen yönetim biçimi giderek daha açık bir sermaye sınıfı diktatörlüğüne dönüşmüştür.
Kapitalizm dünya ölçeğinde üretimin ve kârın sınırlarına dayanmış ve bu sınırları fazlasıyla zorlamıştır. Bu zorlama, bir yandan azami kâr uğruna insanlığın büyük bir kesiminin mutlak bir yoksulluk ve mülkiyetsizliğe sürüklenmesine, diğer yandan doğanın kuralsızca yağmalanmasına ve tahrip edilmesine yol açmaktadır. Sermaye için artık, kâr ve sermaye birikimi ve bireysel lüks yaşam dışında dikkate alınabilecek hiçbir kriter ve değer yoktur. Azami kâr ve sermaye birikimi hırsı, sermayedarların bireysel dünyasında sınırsız ve ölçüsüz, bencil bir yaşam kültürüne dönüşmüştür. Bu kültür diğer insanların nasıl yaşadığıyla ve onların haklarıyla ilgilenmez.
Böylesi bir maddi dünyadan insanlığa, kadınlara ve farklı uluslara bakan sermaye sınıfının gördüğü tek şey, kendisi için çalışmak zorunda olan yani kendisine ‘’muhtaç’’ olan ve kendi kendisini yönetemeyen bir yığındır. Kadın sermaye sınıfı için ayrıca bir zevk aracı ve meta olarak özel bir yere sahiptir. Bu sınıfın bireylerinin geniş halk kesimlerini, emekçileri, kadınları, ezilen ulusları ve azınlıkları ve çocukları aşağılaması, öldürmesi, horlaması ve ezmesi işte bu sosyo-ekonomik temele dayanır.
Türk sermaye sınıfının hegemonyasının en önemli dayanağı: Şovenizm ve Kürt düşmanlığı
Tüm dünyada milliyetçilik (ya da şovenizm) sermaye sınıfının ulusu kendi hegemonyası altında toplamak için kullandığı en önemli ideolojidir. Türkiye’de şovenist milliyetçilik çok daha özel ve etkili bir kullanım alanına sahiptir. Çünkü, çok uluslu bir coğrafyada kurulmuş olan Türk devleti, kuruluşunun esası olarak, Türk ulusunu hakim ulus, Kürt ulusunu ise hükmedilen, boyunduruk altında yaşamak zorunda olan ve dahası ulusal varlığı yok sayılan bir ulus olarak kabul etmiştir.
Özünde bir sermaye sınıfı devleti olan Türk devleti, bir yandan boyunduruk altında olması itibariyle Kürt ulusunu küçük görür ve horlar. Kürtlerin kendi kendilerini yönetecek bir birikim ve kapasiteye sahip olamadıklarını, tarihte hiç devlet kurmadıklarını; bunun aksine Türklerin ‘’çok ileri bir siyasi ve kültürel zenginliğe ve yeteneğe sahip’’ olduklarını ileri sürer ve bu konuda sürekli bir propaganda yürütür. Bu propaganda esas olarak Kürtlerin özgüvenini, ulusal bilincini ve iradesini kırmayı hedefler. Diğer taraftan, Kürtleri ezerek ve horlayarak, Türk ulusuna kendisini ‘’büyük ve özel’’ hissettiren sahte bir gurur ve kibir psikolojisi kazandırmaya çalışır. Böylece, ezilmiş, boyun eğdirilmiş Kürdün karşısında, Türk sermayesi tarafından sömürülen, ezilen en sefil Türk bile; konumunu unutarak, kendisini büyük ve güçlü bir ulusun parçası olarak görür ve ulusal kimliğiyle gururlanır.
Türk sermaye devleti işi daha da ileri taşır; esas olarak kendisine hizmet eden devletini, Türk ulusunun devleti olarak göstererek ve bu devletin Kürtler tarafından yıkılacağını, Türklerin topraklarının bir kısmının Kürtler tarafından ele geçirileceğini söyleyerek, Türk ulusunu vatanı ve devleti düşman Kürtlere karşı savunmaya çağırır.
Türk şovenistlerine göre, Türkün vatanı vardır ama Kürdün vatanı yoktur. Bu şovenistler, sanki gelip Kürdün vatanını işgal edip kendi mülkiyeti olarak ilan eden kendileri değilmiş gibi, Kürtleri Türklerin vatanını parçalamakla ve ele geçirmekle suçlarlar. Böylece Kürtlerin ulusal hak talepleri, kendi ülkelerinde kendi özyönetimleri kurma istemleri tersine çevrilerek ‘’bölücülük ve hainlik’’ olarak Türk ulusuna yansıtılır. Elbette, savaşa dönüşen ulusal hak mücadelesi, Türk kitlelerinin gözünde sermayenin bu propagandasına bir hayli ‘’inandırıcı’’ kanıtlar sunar. Nihayetinde bu düşmanlaştırma siyaseti, egemen sınıflara ve onların devletine çok güçlü bir kitle desteği, bağlılık, savaştıracağı askerler ve bütün soygun ve suçlarını örtecekleri bir perde kazandırır.
Türkiye’de gelmiş geçmiş tüm iktidarlar bu siyaseti sürdürmüştür. Ancak AKP iktidarı bu siyaseti oldukça üst düzeye çıkarmıştı. Şimdi bu iktidarın siyasetini daha ileri taşımaya çalışan faşist bir muhalefet cephesi ortaya çıkmıştır. AKP-MHP iktidarına sağdan, daha faşist bir çizgiden muhalefet eden ve iktidarı ele geçirmek isteyen; ağırlıklı olarak Batıcı-NATO’cu Kemalistlerden oluşan faşist bir cephe, kitle desteğini büyütmek için, açık bir ırkçı ve soykırımcı söylemle, yoğun bir Kürt ve Alevi düşmanlığı propagandası yürütüyor. Bu kesimler AKP-MHP iktidarını; yeterince milli, sert ve saldırgan olmamakla, Kürtlere taviz vermekle suçluyorlar. Bu güçler, sözde var olan rejime alternatif olarak sunulan İmamoğlu-Özel cephesinin içinde de yoğun olarak kümelenmişlerdir. Bu güçlerin arkasındaki en önemli sermaye gücü de, uluslararası sermaye ile birlikte Koç grubudur.
Bu nedenle, Rahmi Koç’un Kürt kadınlarına karşı geliştirdiği iğrenç saldırıyı, tekil ve spontane bir saldırı olarak değil, muhalefet olarak gözüken ve kısmen Kürt düşmanlığını gizleyen güçlerin ve başta Zafer Partisi olmak üzere diğer ırkçı-faşist kesimlerin yürüttüğü Kürt ve Alevi düşmanı ırkçı-faşist kampanyanın bir parçası ve hatta bu kampanyanın daha ileriye taşınmasına dair verilmiş bir işaret olarak görüyorum. En üstten verilmiş bu destek ve mesaj, hiç kuşkusuz, faşist partileri ve alttaki faşist unsurları daha da motive edecek ve saldırganlaştıracaktır. Tekelci sermaye ile sivil faşist hareketin birleşmesinin yarattığı tehdidi, Nazilerin Alman mali sermayesinin aktif desteğini kazanmalarından sonra bir iktidar alternatifi haline gelmelerinde görmüştük. Dolayısıyla, Kürt halkı ve ilerici güçler bu saldırıyı hafife almamalı ve üstüne gitmelidirler.
